Szkolne grupy artystyczne

Szkolne Koła

Gimnastyka korekcyjna

Arteterapia

Arteterapia to metoda zarówno dla dzieci jak i dorosłych. To doskonała metoda usprawniająca funkcje poznawcze jak i motoryczne. Terapia przez sztukę, to metoda terapeutyczna, która opiera się na wyrażaniu emocji, myśli i doświadczeń poprzez różnorodne formy artystyczne. Dzięki niej osoby mogą lepiej zrozumieć siebie i otaczający je świat.

Dla kogo?

Arteterapia może pomóc każdemu, gdyż sprawdza się podczas:

• leczenia lęków, depresji, zaburzeń afektywnych, nerwic, uzależnień, traum;
• trudności na tle społecznym i emocjonalnym, związane z niepełnosprawnością czy chorobą;
• nauki relacji międzyludzkich, odnajdywaniu własnego potencjału, podnoszeniu samooceny;
• profilaktyki społecznej wśród osób zagrożonych wykluczeniem społecznym;
• zajęć jako przyjemna forma spędzania czasu i zawierania nowych znajomości.

Funkcje arteterapii

Terapia odbywająca się za pomocą sztuki pełni kilka funkcji, które można wykorzystać w procesie leczenia:

• Korekcyjna- sprzyja odzyskaniu równowagi psychicznej, rozładowaniu frustracji i zmniejszeniu lęków; ułatwia komunikację, buduje pozytywne nastawienie i podnosi samoocenę.
• Edukacyjna- wzbogaca życie wewnętrzne — rozwija wyobraźnię, umożliwia zdobycie nowych umiejętności, pomaga w poznaniu siebie, swoich potrzeb i uczuć.
• Rekreacyjna- skupienie się na procesie tworzenia pozwala odsunąć myśli od choroby i negatywnych emocji; jest to również świetny i relaksacyjny sposób na spędzanie wolnego czasu, w przyjemny, relaksujący sposób.

Jak pracujemy?

Prowadzący zapewnia bezpieczne i wspierające środowisko, gdzie uczeń czuje się swobodnie, aby wyrażać siebie bez osądu. Zachęca do ekspresji poprzez różnorodne media – malowanie, rysowanie, rzeźbienie, taniec, muzykę, teatr (dramaterapia). Analizuje proces twórczy i powstałe dzieła, aby zidentyfikować źródła problemów i potrzeby ucznia. Pomaga dziecku zrozumieć i interpretować własną pracę artystyczną oraz emocje, które się w niej ujawniły, łącząc sztukę z życiowymi wyzwaniami. Rolą auczyciela nie jest ocena walorów estetycznych wykonanych prac, a jedynie wsparcie w ich tworzeniu i budowaniu relacji; oczywiście, jeśli podczas zajęć okaże się, że uczeń ma uzdolnienia artystyczne, będzie to dodatkową korzyścią, która wpłynie na wzrost samooceny i tym samym na budowę lepszego stanu zdrowotnego. 

Działania łączące arteterapię z innymi formami relaksacyjno-terapeutycznymi obejmują natomiast:

• muzykoterapia — słuchanie muzyki, granie na instrumentach, śpiewanie;
• biblioterapia / bajkoterapia — czytanie na głos książek, rozmowy po czytaniu;
• filmoterapia — projekcja filmów i dyskusje po obejrzeniu, nagrywanie własnych filmów;
• teatroterapia — zastosowanie psychodramy, pantomimy, oglądanie spektakli, tworzenie własnych przedstawień;
• choreoterapia — nauka tańca, ćwiczenia ruchowo-muzyczne.

Nauczyciel dostosowuje techniki (np. filmoterapię, choreoterapię, muzykoterapia) do indywidualnych potrzeb uczestnika zajęć, jego wieku i możliwości.

Muzykoterapia

             Muzykoterapia jest to wykorzystanie elementów muzyki, instrumentów muzycznych i generowanych przez nie dźwięków w celu wspierania, łagodzenia, poprawy lub utrzymania pozytywnego stanu fizycznego i / lub emocjonalnego pacjenta.

Ta praktyka psychoterapeutyczna,  ma na celu wspieranie leczenia i rehabilitacji w procesie medycznym. Już starożytne cywilizacje dostrzegały fascynujący wpływ dźwięku i efektów praktyk muzycznych na żywe stworzenia. Najistotniejszą barierą jaką może przełamać uprawianie muzyki dotyczy sfery umysłu. To w nim, a konkretnie w poszczególnych jego obszarach aktywowane są konkretne schematy oraz komunikacje między-neuronowe, umożliwiające prawidłowe funkcjonowanie całego ciała psychofizycznego w życiu codziennym. To właśnie muzyka i jej elementy pobudzają i stymulują te obszary, zwiększając tym samym przepływ informacji między poszczególnymi sferami tego narządu.

Ta uniwersalność świadczy o tym, że lekcje gry na instrumencie, ćwiczenie śpiewu czy ogólnie słuchanie muzyki są jednym z niewielu aktywności człowieka, w której aktywowane, a więc ćwiczone są wszystkie pokłady i zasoby jego mózgu.

Wyróżnia się dwa podstawowe modele muzykoterapii:

Muzykoterapia Receptywna: praca terapeutyczna polega na wysłuchaniu programu dźwiękowego ustalonego przez terapeutę po wstępnym wywiadzie mającym na celu ocenę potrzeb pacjenta i zasobów psychologicznych. Program ten bierze pod uwagę wiek, specyfikę osobistą i kulturową, a także czynniki środowiskowe oraz, oczywiście, oczekiwania osoby i poszukiwane cele terapeutyczne. Ten model ma na celu wyciszenie pacjenta oraz zwiększenie jego koncentracji i uwagi.

Muzykoterapia Aktywna: praca terapeutyczna koncentruje się na produkcji dźwiękowej, instrumentalnej i / lub wokalnej. Pozwala na pozawerbalny tryb relacyjny, w szczególności z osobami z dużymi trudnościami psychomotorycznymi oraz komunikacją (upośledzenie intelektualne, autyzm, ADHD, Zespół Aspergera, afazja itp.)

Terapia Snoezelen

Terapia Snoezelen, znana także jako terapia stymulacji polisensorycznej (lub sala doświadczania świata), to metoda terapeutyczna, która polega na pobudzaniu zmysłów – wzroku, słuchu, dotyku, węchu, smaku oraz zmysłu równowagi – w kontrolowanym, bezpiecznym i przyjemnym środowisku. Celem jest relaksacja, poprawa samopoczucia, komunikacji i koncentracji.

Cele terapii Snoezelen

• Ułatwienie relaksacji i zmniejszenie stresu lub lęku.
• Stymulacja zmysłów w sposób łagodny i przyjemny.
• Rozwijanie komunikacji niewerbalnej i relacji z terapeutą.
• Wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości.
• Poprawa koncentracji i uwagi.

Specjalnie przygotowana sala wyposażona jest w elementy takie jak:

• kolorowe światła, projektory, kolumny świetlno-pęcherzykowe, światłowody,
• muzykę relaksacyjną lub dźwięki natury,
• aromaty (np. olejki eteryczne),
• materiały o różnych fakturach i temperaturach,
• elementy ruchu: materace wodne, huśtawki, fotele bujane.

Terapeuta dostosowuje środowisko do potrzeb i reakcji uczestnika – nie narzuca bodźców, lecz towarzyszy i obserwuje.

Terapia AAC – Komunikacja Alternatywna i Wspomagająca

Komunikacja to podstawa relacji, nauki i samodzielności.

Nie wszystkie dzieci potrafią porozumiewać się słowami – dlatego w naszej szkole wspieramy je poprzez AAC (Augmentative and Alternative Communication), czyli komunikację alternatywną i wspomagającą.

AAC to system metod, technik i narzędzi, które pomagają osobom niemówiącym lub mającym trudności z mówieniem w skutecznym porozumiewaniu się z otoczeniem. Dzięki temu każde dziecko może wyrazić swoje potrzeby, emocje, decyzje i myśli – na swój sposób.

Wyróżnia się trzy grupy użytkowników AAC:

1. Osoby z zaburzeniami ekspresji językowej – do tej grupy należą osoby, które rozumieją mowę innych, ale same nie mogą mówić.  Tutaj celem AAC jest zapewnienie takiego sposobu porozumiewania się, który stałby się stałym sposobem ekspresji językowej.
2. Osoby wymagające języka alternatywnego – w tej grupie znajdują się takie osoby, które mają poważne problemy z rozumieniem mowy; tutaj komunikacja alternatywna jest podstawowym sposobem porozumiewania się. Celem AAC jest stworzenie możliwości nauki rozumienia i używania alternatywnego środka komunikacji bez potrzeby stosowania mowy werbalnej.
3. Osoby wymagające wsparcia językowego –do tej grupy należą osoby, które posługują się mową werbalną, ale wyrazistość ich wypowiedzi jest mocno ograniczona – tutaj AAC ulepsza ekspresję językową.

W pracy wykorzystujemy m.in.:

• piktogramy, symbole PCS, symbole Makaton, 
• gesty,
• tablice komunikacyjne, MÓWiKarteczki,
• interaktywne przyciski, e-trany,
• komunikatory elektroniczne, tablety i aplikacje wspomagające mowę np. MÓWik, KONi,
• systemy indywidualnych książek komunikacyjnych,
• C-Eye X PRO ( cyber oko).

System PCS (Picture Communication Symbols) to jeden z systemów graficznych stosowanych w komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC), który używa kolorowych, symbolicznych rysunków do reprezentowania przedmiotów, czynności, pojęć i emocji. System PCS jest wykorzystywany przez osoby, które mają trudności z mową werbalną, aby ułatwić im porozumiewanie się poprzez zastępowanie lub uzupełnianie słów mówionych. Umożliwia tworzenie złożonych wypowiedzi poprzez łączenie symboli w zdania. Można to robić za pomocą tablic komunikacyjnych (np. w formie książek lub tablic), a także za pomocą oprogramowania komputerowego.

            W swej pracy korzystamy ponadto z Programu Językowego Makaton – systemu gestów i symboli graficznych. Jest Programem Językowym, czyli uporządkowanym spójnym systemem znaków z określonymi, logicznymi regułami użycia oraz tworzenia nowych znaków. Jest nie tylko wspomagającym i alternatywnym sposobem porozumiewania się, ale również służy celom rozwijania umiejętności językowych oraz czytania i pisania. Na program składają się znaki manualne- gesty oraz znaki graficzne – symbole. Należy zaznaczyć, że w systemie Makaton gestom i symbolom towarzyszy zawsze mowa.

Równie często wykorzystujemy w swej pracy MÓWik - oprogramowanie do komunikacji wspomagającej i alternatywnej na tablety i smartfony z systemem Android, przeznaczone do stosowania u osób niepełnosprawnych w celu łagodzenia lub kompensowania skutków urazu, choroby lub niepełnosprawności. Oprogramowanie jest zbiorem symboli. Symbole zawierają słownictwo specyficzne dla języka polskiego, czytelne, łatwo kojarzą się z pojęciem, które oznaczają. Pozwalają na budowanie zdań, zadanie pytań, komentowanie, zawierają najczęściej używane w języku polskim słowa i zwroty. Po włączeniu oprogramowania widzimy przyciski - symbole, które po naciśnięciu (kliknięciu), bądź to odrazu wypowiadają swoją nazwę, bądź wskakują jako słowo do pola dialogu. Po dotknięciu pola dialogu - zdanie zostaje również wypowiedziane na głos przez urządzenie.

Nowością, którą obecnie wykorzystujemy w swojej pracy jest C-Eye X PRO ( cyber oko) - nowoczesny, specjalistyczny sprzętu do oceny stanu, neurorehabilitacji i komunikacji AAC za pomocą wzroku i dotyku. Moduł komunikacyjny C-Eye XPRO posiada rozbudowaną bazą symboli (50 000 symboli), którą można wykorzystać w pracy z dziećmi i młodzieżą z barierami komunikacyjnymi, z zaburzeniami rozwojowymi, dzieciom i młodzieży w zespole zamknięcia, osobą po śpiączce oraz dzieciom z autyzmem. Urządzenie to może być obsługiwane za pomocą wzroku (wbudowany eye tracker) i dotyku, co daje szerokie spektrum możliwości pracy.

Zajęcia prowadzone są w atmosferze akceptacji i zrozumienia. Każdy sukces komunikacyjny – nawet najmniejszy – jest wielkim krokiem w stronę samodzielności i poczucia sprawczości dziecka.

Sposoby i formy komunikacji dostosowywane są do możliwości i predyspozycji dziecka, z uwzględnieniem preferencji osób najbliższych.

Terapia Neurorozwojowa metodą NDT Bobath

Metoda NDT Bobath stosowana jest z powodzeniem dla wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentującymi opóźnienia w rozwoju.

Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT Bobath obejmują:

• wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia,
• hamowanie nieprawidłowych odruchów,
• wyzwalanie, wspomaganie przebiegu i prowadzenie ruchu w formie jak najbardziej zbliżonej do prawidłowych ruchów,
• wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach.

Dla kogo? (Wskazania)

• Mózgowe porażenie dziecięce (MPD).
• Opóźnienia w rozwoju motorycznym u niemowląt i dzieci.
• Wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe (spastyczność, wiotkość).
• Zaburzenia rozwojowe (np. asymetria, zaburzenia koordynacji).
• Choroby nerwowo-mięśniowe (np. SMA).
• Uszkodzenia splotów nerwowych.
• Przepuklina oponowo-rdzeniowa.
• Pacjenci po udarach mózgu.

Cele terapii

• Poprawa jakości ruchu, równowagi, koordynacji i siły.
• Umożliwienie osiągnięcia maksymalnej samodzielności.
• Rozwijanie prawidłowych wzorców ruchowych, zbliżonych do tych, które występują u dzieci rozwijających się prawidłowo.

Jak pracujemy?

Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. W usprawnianiu baczną uwagę zwraca się na jakość ruchu, dlatego celem usprawniania jest zawsze osiągnięcie ruchu możliwie najlepszej jakości.

Terapia logopedyczna i neurologopedyczna 

Prowadzimy profesjonalną terapię mowy, której celem jest wspieranie uczniów w rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych, poprawie artykulacji oraz usprawnianiu funkcji językowych i poznawczych. Zajęcia są dostosowane do indywidualnych potrzeb każdego dziecka oraz prowadzone w atmosferze bezpieczeństwa, akceptacji i zrozumienia. 

Rozwój komunikacji przebiega w trzech zasadniczych etapach:

1. Etap przedintencjonalny - najwcześniejszy okres komunikacji, w którym dziecko nie używa jeszcze świadomego, celowego przekazu. Komunikuje się z otoczeniem poprzez reakcje i zachowania, które sygnalizują potrzeby i stany emocjonalne ( płacz, krzyk, mimika, ruchy ciała jako reakcje na dyskomfort lub zadowolenie, nawiązywanie kontaktu wzrokowego, reakcje na głos i twarz opiekuna, wokalizacje spontaniczne).
2. Etap intencjonalny niejęzykowy - dziecko zaczyna świadomie przekazywać informacje, choć jeszcze nie używa do tego słów. Komunikacja staje się celowa — dziecko chce coś zakomunikować, a jego zachowania służą osiągnięciu konkretnego celu.
3. Etap intencjonalny językowy - dziecko zaczyna używać języka — słów, zdań i struktur gramatycznych — aby celowo wpływać na zachowanie innych i wymieniać się informacjami.

Cele terapii mowy:

• wspomaganie rozumienia mowy oraz komunikacji werbalnej i niewerbalnej,
• usprawnianie motoryki narządów mowy, oddechu i fonacji,
• rozwijanie umiejętności słuchowych, w tym słuchu fonemowego i fonetycznego.
• rozwijanie i korygowanie prawidłowej artykulacji głosek,
• poszerzanie zasobu słownictwa oraz umiejętności budowania wypowiedzi,
• wspieranie komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) w razie potrzeby.

Jak pracujemy?

Terapia ma formę indywidualnych lub małych grupowych zajęć, podczas których logopeda korzysta z różnorodnych metod: ćwiczeń artykulacyjnych, oddechowych, rytmicznych, sensorycznych, zabaw językowych, pomocy multimedialnych oraz narzędzi: elektrostymulator nerwowo-mięśniowy  TENS, wibratory logopedyczne.

Regularna terapia mowy pozwala dzieciom:

• lepiej porozumiewać się z otoczeniem,
• zwiększać samodzielność komunikacyjną,
• rozwijać kompetencje społeczne i szkolne,
• poprawiać płynność i wyrazistość mówienia,
• budować pewność siebie w kontaktach z innymi. 

Terapia EEG Biofeedback

Biofeedback czyli biologiczne sprzężenie zwrotne polega na dostarczeniu uczestnikowi terapii informacji zwrotnej o jego stanie fizjologicznym. Zmiany fizjologiczne organizmu monitorowane są przez specjalistyczne systemy pobierające dane z czujników w czasie rzeczywistym. 
Trening przebiega w formie zabawy, jednak organizm trenującego może odczuwać zmęczenie. Pacjent siedzi wygodnie w fotelu (do jego głowy i uszu przypięte są elektrody, które przekazują do komputera czynności bioelektryczne  mózgu) i obserwuje widoczne na monitorze wideogry, obrazujące przebieg jego fal mózgowych. Wykorzystuje się tutaj sprzężenie zwrotne między stanem psychicznym, a czynnością neurofizjologiczną mózgu.
Osoba poddawana terapii, spełniając ustalone kryteria ćwiczeń gry – ma wpływ na własny obraz fal mózgowych. Kiedy wzrasta aktywność mózgu w pożądanym paśmie częstotliwości fal mózgowych, uczestnik otrzymuje nagrodę w postaci wzrokowej (wideogra przebiega pomyślnie) i słuchowej (sygnały dźwiękowe). Przy wzroście aktywności niepożądanych pasm, sukces znika. 
Dzięki metodzie Biofeedback osoba poddawana treningowi uczy się czynności swojego mózgu. Uczy się, jak pozytywnie zmieniać wzorzec wytwarzanych fal mózgowych: wzmacniać pożądane i hamować niepożądane fale mózgowe, ponieważ stan naszego umysłu i zachowanie łączą się we wzorcu pracy mózgu (sygnały dźwiękowe). Przy wzroście aktywności niepożądanych pasm, sukces znika.

Celem treningu Biofeedback jest poprawa funkcjonowania dziecka poprzez polepszenie czynności bioelektrycznej mózgu wraz z ukierunkowaniem i wzmocnieniem koncentracji uwagi oraz hamowaniem stanów nadmiernego pobudzenia.
Trening Biofeedback wpływa pozytywnie na korę mózgową przywracając równowagę zaburzonym wartościom amplitud fal mózgowych. Poprawia się: koncentracja uwagi, szybkość myślenia, kreatywność, pamięć, polepsza się nastrój, samoocena, sen, równocześnie uczestnik terapii uczy się relaksu. Treningi prowadzą zatem do poprawy pracy mózgu, co skutkuje ogólną poprawą funkcjonowania organizmu ludzkiego.

Metodę tę stosuje się dla doskonalenia zdrowia, pokonywania trudności w uczeniu się, wspierania przy intensywnej nauce i pracy oraz wspomagania leczenia zaburzeń psychosomatycznych. Terapia biofeedback jest polecana wszystkim, którzy mają problemy z koncentracją i pamięcią, chcą się wyciszyć oraz zwiększyć odporność na stres. W przypadku terapii dzieci może okazać się pomocna w leczeniu autyzmu, nadpobudliwości ruchowej, wad wymowy, dysleksji czy dysortografii. 

Biofeedback nie wywołuje żadnych skutków ubocznych. Przebieg treningu jest całkowicie bezbolesny i nieinwazyjny. Motorem skuteczności terapii jest zarówno silna motywacja, jak i cierpliwość uczestnika terapii.